Ankara’ya geldiÄŸimizde dikkatimi çeken ÅŸeylerden birisi de heykellerin çokluÄŸu oldu. Her köşede, her sokak başında, beklemediÄŸiniz her yerde bazıları anlamlı bazıları sadece yapan için anlamlı heykeller karşınıza çıkıveriyordu.
En sevimlileri keçi heykelleriydi herhalde. Ankara keçisi gibi Ankara kedisi de meşhurdur. Neden hiç heykeli yok diye istemeden düşündüm. Ama cevabı bulamadım..
Ä°nternette gezerken “Ankara’nın Heykelleri: Bir web projesi” adında bir blog gördüm. Ankara’nın heykellerinin fotoÄŸraflarının toplandığı, haklarında bilgiler verilen bir ilginç bir proje. Ä°leride kitabının da çıkarılması düşünülen projeye konuyla ilgili fotoÄŸraflarınızı göndererek katkıda bulunabilirsiniz.
Bütün fotoÄŸraflara baktım. GörmediÄŸim heykellere daha uzun baktım. Geçen dokuz ayı düşündüm…
Gerçekten de çok heykel var. Bu sık sık benim de dikkatimi çekti. FotoÄŸraftaki “uzun eÅŸek oynayan çocuklar” da en hoÅŸuma gidenlerden biridir.
Konur Sokak’taki (sanırım) oturan heykeller hep hoÅŸuma gitmiÅŸtir. Bir keresinde unutup gerçek zannedip çarpmayım diye uzaktan geçmiÅŸtim bile.
Reyyancığım;
Ben de bu uzun eÅŸÅŸek oynayan çocuklar heykelini gördüğüm de bayıldım. O kadar sıcak ve neÅŸeli ki…
Oral Gerek;
Gazete okuyan heykellerden birinin ayağına çarpıp özür dilemişliğim var.
ankara keçilerinin onlarca heykeli vardı, daha doÄŸrusu heykelden ziyade alçıdan yapılmış keçilerimiz vardı =) ÅŸehrin her yerinde görebilirdin ama yavaÅŸ yavaÅŸ kayboldular çünkü insanlar onları çalıp bahçelerine koydular.. ankara’nın deÄŸeri arkada bırakıldığı zaman anlaşılır, umarım yolun tekrar buralara düşer..iyi yolculuklar..
Sevgili Işıl;
Evet o heykellerden gördüm. BeklemediÄŸin çalıların arasından çıkan heykeller… Aynı ÅŸekilde Ankara kedileri de olmalıydı. Ama dediÄŸin gibi herhalde önce kedi heykelleri kaybolurdu.
Ankara’da yaÅŸamaya baÅŸlamadan önce, bir eÄŸitim için 1 aylığına Ankara’da kalma ÅŸansım olmuÅŸtu. O zaman, bir gün burada yaÅŸayacağımı bilmeden, sokaklarında merkalı meraklı saatlerce dolanmıştım, ne kadar öğrenirsem kardır diye.
O zamanlardan defterime yazdığım bir cümleyi buldum geçenlerde “Ankara” demiÅŸim “her yolun sonu bir simitçi ve bir heykele çıkan bir ÅŸehir”.
9 yıldır burada yaşıyorum, simitçilerin yerlerini bilirim ama heykelleri fark etmiyorum bile artık.
( Ben kendi blogumu kapatıp burada yayın hayatına devam etmeye karar verdm artık
)
Å?u an buraya nedenini bilmeksizin yazıyorum. Semazemi görünce atlamış olmalıyım. Ankara’yı gelip görme fırsatım oldu ama incelemek için vakit bulamadım o ayrı konu. Aslında bahsetmek istediÄŸim Ankara deÄŸilde Devletsah.com (Git kardeÅŸim bunun burayla ne alakası var diyebilirsiniz (”ya bi get abi ya”,”her yerde olur bunun gibi bir numune konuyu dağıtmak için bire bir”) bu cümleleri bende sık kullanıyorum
) Semazem’den öğrenip müptelası olduÄŸum dolu dolu bir blog. Hatta son zamanlarda biraz(pardon bayağı bir) anneci oldum. “Annnee bana bunu yapsanaa.Sen birtanesin annemm” 
Å?imdi anlıyorum da; Semazem blog’unu bırakıp burada yayın yapacağını söylediÄŸinde kendimi anlatmak istemiÅŸim o kadar:)
projenin web adresi deÄŸiÅŸti
http://www.kentheykelleri.com