DevletÅŸah

>ANNEi. (Çocuk dilinden)

1. Çocuk doğurmuş olan kadın, ana: Ben girmeden hayâtı şafaklandıran çağa / Bir sonbaharda anneme gömdük o toprağa (Yahya Kemal Beyatlı).
2. Anne yerine konan veya öyle imiş gibi kendisine saygı gösterilen yaşça büyük kadın.
3. Kadın isimlerinden sonra kullanılan ve saygı ifâde eden unvan sözü.
4. Genellikle halk arasında yaşlı kadınlar için kullanılan hitap sözü.
5. sıf. mec. Bir ÅŸeyin meydana gelmesine sebep olan: Duymaz bu anda taÅŸ gibi kalbinde bir sızı / Fark etmez anne toprak ölüm mâcerâmızı (Yahya Kemal Beyatlı). Å?âirler, lisânı sözden çok ses hâline koyabilsinler ve bunu anne tabiattan yükselen hâline koyabilsinler ve bunu anne tabiattan yükselen sesler hâlinde duyabilsinler (Nihad Sami Banarlı).

• Kelimenin aslı olan ana ÅŸekliyle yapılan deyimlerin bir kısmı anne ÅŸekliyle de kullanılmaktadır: Anne baba bir / Anne bir / Anne kokusu / Anne kucağı / Anne olmak / Anne tarafı / Anne yarısı / Anneler neler doÄŸurmuÅŸ / Annen güzel mi? / Anneni karnında dokuz ay nasıl bekledin? / Annesi kılıklı / Annesi yerinde / Annesine bak kızını al / Annesinin kızı…

ANNEANNE birl. i. (

Anneanne olmak: Kızdan torun sâhibi olmak.

ANNELÄ°K i. Anne olma durumu ve sıfatı: “Annelik ona çok yakışmış.” “Annelik deÄŸil mi, evlâdına toz kondurmuyor.” Birden bire bütün anneliÄŸini unutmuÅŸ gözlerle yüzüme baktı (Yusuf Ziya Ortaç).

Etiketler

İlişkili Yazılar

• ZAFER (0)
• KEMENÇE (0)
• KAHVE (0)
• ÇAY (4)
• Yahya Kemal’de Åžehir ve Mimari (0)